Moje Słoneczka Kochane! Moje Ratunki w potrzebie! Moje wsparcia w sprawach wymagających tężyzny ciała i umysłu! Ja, kobieta, puch marny pamiętam i składam Wam te oto życzenia:
I żeby nie było, że świętuje się same kobiece święta. Panowie mają ich jednak nieco więcej. A ja pamiętam o każdym z nich! Tak prywatnie, poza blogiem zazwyczaj. Moje męskie części rodziny mogą potwierdzić...
Stać mnie i na kwiatki i na czekoladki!
Tym razem słodkości sobie daruję. W poście ich nie kupuję!
Podobają mi się te moje ,,żonkosie". Specjalnie wybierałam słabo rozwinięte. Jeszcze trochę oko nacieszą!
W międzyczasie zrobię sobie nowe! Niezniszczalne!
Tak wygląda mój bukiet jak poczuł moją troskliwą opiekę !
Doba po zakupie.
No, świąteczna wiązanka od męża zaliczona! Uwaga Kwiaciarki! Pędzę po kwiatka!
Trochę wiało i sypało, parę dni ścisnął mróz. Minusy i plusy ogromne! Wreszcie była ZIMA!
Mroziło i wiało jak należy. Dzieciaki w końcu się śniegiem cieszyły, co niektóre wyciągnęły zakurzone saneczki...
Wygrzebałam prawie zapomnianą zimową kurtkę. Długo czekała, aż ją ponownie założę. Wyciągnęłam czapy i szaliki. Mam hopla na punkcie zimowych nakryć głowy. Większość zmienia ciuchy jak rękawiczki, ja natomiast zmieniam czapki, szale i... rękawiczki! Mam tego multum, w różnej stylistyce. Za to kurtki i inne okrycia wierzchnie wiszą te same od lat...
A buty??
Rozleciały mi się te ulubione ... To spowodowało, że wyciągnęłam nowe! :-)
Mam nowiutkie, jeszcze metkowane śniegowce. Jak na mnie szyte! Czekały na śnieżną zimę. I tu pojawił się malutki minusik! Założyłam je tylko raz....
Jak już się Wam kiedyś skarżyłam, każde buty założone po raz pierwszy w sezonie niezależnie stare, czy nowe - muszę odcierpieć. Tak tez było i tym razem. Zrobiła mi się taka rana, ze mrozy przeszły, po śniegu marne resztki a ja jeszcze mam dziurę w pięcie...
Jeszcze bym sobie te buciory ponosiła!
Cóż, wygląda na to, ze za rok. Będzie powtórka z rozrywki... :-)
I tak nie wiem, czy się cieszyć, czy martwić, ze nam zima odpuszcza a te bestie ze wschodu jakieś takie mało dokuczliwe ....
Dziś zdjęcia pt. Jak się z nami zima żegnała....
Nie mam zimowych fotek dla porównania. Moi potomkowie trenują swoje pasje na czym się da, a że najłatwiej dostępny jest telefon matki więc co raz trafia mi się zupełny reset danych. I zdjęcia sobie pooo- szły!
Uwielbiam ciche zimowe wieczory, kiedy w domu pachnie świeżo pieczonym chlebem a przed sobą mam rozłożone moje szpargały i wizję, jak to wszystko ma wyglądać.
Uwierz mi, że ta wizja choć samo słowo brzmi niewinnie, to dla mnie najtrudniejsza rzecz. Wymyślić coś fajnego może nawet człowiek z ograniczoną wyobraźnią. Ok. Tylko co zrobić jak w głowie kotłują dziesiątki pomysłów i jeszcze do każdego setki sposobów wykonania?
Na szczęście tym razem pomysł konkretny. Bez żadnych perturbacji. udało się go zrealizować. Myśl przewodnia - schowek na szpargały.
Po tym przydługim wstępie główna prezentacja.
Pytałam Cię, co to za rozrzucone strzępy robótki. Teraz pokazuję zebrane w całość.
Obiecałam chłopakom pączki. Miały być na tłusty czwartek ale co się odwlecze, to nie uciecze!
Zrobiłam błyskawiczne i niespodziewane z tego, co było w domu!
Smakowały! Tylko komentarz jednego z dzieciaków- szkoda, że bez dżemu.... No, niestety! Albo szybko albo z dżemem. Wolałam szybko.
Poniżej pokazuję etapy produkcji i smakowania...
Niewielkie pocieszenie, jeśli wziąć pod uwagę to, co zobaczyłam na skali! Każdy termometr z innego pomieszczenia, różnica minimalna! Jak żyć!?
Dzieciaki najchętniej nie wychodziłyby z łóżek! Ja niestety muszę. Chociażby, żeby wykarmić te moje zmarznięte kurczaki...
Mąż ma jeszcze gorzej. On wstaje pierwszy. Najpierw rozgrzewa się przy odśnieżaniu a potem przy paleniu. W piecu oczywiście.
Wtedy to już mu zasdniczo wszystko jedno, bo pot i tak leci po plecach.
Próbowałam coś z tym zrobić, ale niestety! Nikt, łącznie ze mną nie jest w stanie wstać przed małżonkiem, żeby dolecieć pierwszy do łopaty....
Jak już chyba wspominałam wzięłam się do roboty. Spędzam pracowite poranki i popołudnia. No tak, jak prawdziwa bezrobotna mamuśka w południe robię zakupy i szykuję obiad dla rodziny.
U Ani byłam, jadłam i piłam a tort który Anka upiekła przyniosłam też Wam! No, wraz z córką robiła ale ubierała sama. Dziewczyna piecze bo lubi. Nie kształciła się w tym kierunku a ciasta ma zawsze jak z cukierni!
Na termometrze 11 - na minusie, a na szybie kwiaty....
A na dworze śniegi. Jak nie było, to nie było. Jak sypnął, to z nadmiarem! Mojemu odśnieżaczowi już ręce wysiadają!
