Witajcie Mili moi!

 No, nareszcie spokój po tych świętach!

Już mnie nie wsadzą do koszyka!

• 
  

Śmigus dyngus

 Święta w pełni. Spokój, cisza i feng - shui. Zapowiadało się nieszczególnie, zaczęło  od wielkiego wybuchu złych emocji. Wtedy, gdy wszystkie przygotowania były na ukończeniu.

Na szczęście powietrze z balona uszło i mamy Wielkanoc jak należy. No, może nie na 100 %. Pierwszego nikogo nie oszukałam a dziś siedzę cicho, żeby nikt z domowników nie przypomniał sobie o dyngusie...

I pomyśleć, że to właśnie ja niszczę piękne polskie tradycje...

Alleluja!

Tak sobie palmy ukręciłam.

  

 Kręciłam, dłubałam i kleiłam. Zajęło mi to parę fajnych, pracowitych dni. Jednak są jakieś efekty  tej dłubaniny.

Teraz przyszła ta chwila. Chwila, kiedy pokazuję mój palmiarski debiut. Tak, te elementy z poprzedniego wpisu były to części palemek.

Mojej kumpeli bardzo przypadły do gustu. Dostała jedną w prezencie.

Co powiesz na temat  moich robótek? Czy Tobie się spodobały?

Spokojma niedziela

 Fajnie czasami posiedzieć w domu. Takie chwile z rodziną są bezcenne. Chłopcy uczyli się smażyć placki na sodzie. Smaczne im się udały! Przy okazji dużo ruchu i śmiechu... A wszystko przez to, że mi się nie chciało piec wieczorem...

Chlebek też wyszedł super! 

Nie pokażę. Placuszki zniknęły w mgnieniu oka a chleby już widzieliście nie raz....

Tymczasem pokazuję Wam znowu ,,zajawkę" mojej kolejnej robótki. Robię coś od paru dni. Trudzę się i kombinuję, bo to pierwsza praca tego typu. Sama jestem ciekawa efektu. A może zgadniesz, co ja teraz wyczaruję?

10 dzień Marca

 Moje Słoneczka Kochane! Moje Ratunki w potrzebie! Moje wsparcia w sprawach wymagających tężyzny ciała i umysłu! Ja, kobieta, puch marny pamiętam  i składam Wam te oto życzenia:

 

I żeby nie było, że świętuje się same kobiece święta. Panowie mają ich jednak nieco więcej. A ja pamiętam o każdym z nich! Tak prywatnie, poza blogiem zazwyczaj. Moje męskie części rodziny mogą potwierdzić...

Samosiowe zonkile

 

Stać mnie i na kwiatki i na czekoladki!

Tym razem słodkości sobie daruję. W poście ich nie kupuję!

I nawet nie czuję, kiedy rymuję!

Podobają mi się  te moje ,,żonkosie". Specjalnie wybierałam słabo rozwinięte. Jeszcze trochę oko nacieszą!

W międzyczasie zrobię sobie nowe! Niezniszczalne!

Tak wygląda mój bukiet jak poczuł moją troskliwą opiekę ! 

 Doba po zakupie.

Ósmego Marca to dziś!

 No, świąteczna wiązanka od męża zaliczona! Uwaga Kwiaciarki! Pędzę po kwiatka!

Pożegnanie z zimą.

 

L l

Pomieszały mi się uczucia tej zimy... Zimno było, trząsł się człowiek przy własnym kaloryferze. Ślisko i niebezpiecznie na chodnikach.  

Trochę wiało i sypało, parę dni ścisnął mróz. Minusy i plusy ogromne! Wreszcie była ZIMA! 

Mroziło i wiało jak należy. Dzieciaki w końcu się śniegiem cieszyły, co niektóre wyciągnęły zakurzone saneczki...

Wygrzebałam prawie zapomnianą zimową kurtkę. Długo czekała, aż ją ponownie założę. Wyciągnęłam czapy i szaliki. Mam hopla na punkcie zimowych nakryć głowy. Większość zmienia ciuchy jak rękawiczki, ja natomiast zmieniam czapki, szale i... rękawiczki! Mam tego multum, w różnej stylistyce. Za to kurtki i inne okrycia wierzchnie wiszą te same od lat...

A buty??

Rozleciały mi się te ulubione ... To spowodowało, że wyciągnęłam nowe! :-) 

Mam nowiutkie, jeszcze metkowane śniegowce. Jak na mnie szyte! Czekały na śnieżną zimę. I tu pojawił się malutki minusik! Założyłam je tylko raz....

Jak już się Wam kiedyś skarżyłam, każde buty założone po raz pierwszy w sezonie niezależnie stare, czy nowe  - muszę odcierpieć. Tak tez było i tym razem. Zrobiła mi się taka rana, ze mrozy przeszły, po śniegu marne resztki a ja jeszcze mam dziurę w pięcie...

Jeszcze bym sobie te buciory ponosiła!

Cóż, wygląda na to, ze za rok. Będzie powtórka z rozrywki... :-)

I tak nie wiem, czy się cieszyć, czy martwić, ze nam zima odpuszcza a te bestie ze wschodu jakieś takie mało dokuczliwe ....

Dziś zdjęcia pt. Jak się z nami zima żegnała....

Nie mam zimowych fotek dla porównania. Moi potomkowie trenują swoje pasje na czym się da, a że najłatwiej dostępny jest telefon matki więc co raz trafia mi się zupełny reset danych. I zdjęcia sobie pooo- szły!  

Pożegnanie z Zimą akt 1.

Po rodzinie!: ZAKWITŁY KROKUSY!

Po rodzinie!: ZAKWITŁY KROKUSY!: Moja następna praca taka na szybko. Jak już ją skończyłam, doczytałam się, że praca nie pójdzie na półkę. Przyda się na Kiermasz Rękodzieła....

Pytałam, co to za bałagan...

Uwielbiam ciche zimowe wieczory, kiedy w domu pachnie świeżo pieczonym chlebem a przed sobą mam rozłożone  moje szpargały i wizję, jak to wszystko ma wyglądać.

Uwierz mi, że ta wizja choć samo słowo brzmi niewinnie, to dla mnie najtrudniejsza rzecz. Wymyślić coś fajnego może nawet człowiek z ograniczoną wyobraźnią. Ok. Tylko co zrobić jak w głowie kotłują dziesiątki pomysłów i jeszcze do każdego setki sposobów wykonania?

Na szczęście tym razem pomysł konkretny.  Bez żadnych perturbacji. udało się go zrealizować. Myśl przewodnia - schowek na szpargały.

Po tym przydługim wstępie główna prezentacja.

Pytałam Cię, co to za rozrzucone strzępy robótki. Teraz pokazuję zebrane w całość.

Jak Ci się podoba mój powrót do rękodzieła?

Napisz w komentarzu czy pracować ( bawić się)  dalej w tym stylu, czy też opracować coś innego?

Ps. 

Mojemu fotografowi do głowy nie przyszło, ze koszyczek ma jeszcze wnętrze....